Vrijdag ben ik voor het eerst van mijn leven naar een boekpresentatie geweest. Kim Moelands boek Grenzeloos, vers van de pers, werd overhandigd aan Harry Heyerman, longarts van Kim, die ook ooit in zijn jongere jaren met mij is mee geweest voor de screening in Engeland. Het was bijzonder om hem weer te zien, 21 jaar na dato, en ook andere getransplanteerden. Bijzonder toch hoe vertrouwd het voelt om onder soortgenoten te zijn, om te horen hoe het met anderen gaat, wat voor dingen ze tegen aan lopen. Het was niet echt de gelegenheid om dat uitgebreid te doen, maar sinds het overlijden van Ellen heb ik daar niet vaak met andere getransplanteerde cf-ers over gesproken. Meestal was ik degene met een verhaal, nu zijn er zoveel anderen en lijken niet-getransplanteerden een minderheid te vormen. Een vreemd verschijnsel. Zo ook hier, ik hoorde iemand gekscherend zeggen dat half getransplanteerd Nederland hier aanwezig was.

Mooi was het interview met Kim, de overhandiging, de woorden van Harry, die toevallig ook die dag mijn chirurg van 21 jaar geleden, Dr Brutel de la Riviera, had gesproken. En dat een bekende van hem net onder het mes lag voor een levertransplantatie. Ook bijzonder, de live zang van de zanger van Van Dik Hout met het liedje Ik Leef. Ik was blij dat ik gegaan was. Als toetje bleek er zowaar tegenover de uitgeverij een All you can eat sushi restaurant te zitten. Even dreigde we er niet te gaan eten, omdat spontaan elf man ineens met elkaar zou gaan eten, maar dat was niet heel realistisch op zaterdagavond, alles zat vol. Dus werd de club opgesplitst en ging ik met Veronica, Tamara en Judith sushi eten bij Boss! Hoewel de keuze relatief beperkt was, kan je nagaan hoe verwend we al zijn met al die ketens van Sumo en Shabu Shabu, was de bediening ontzettend aardig: ze maakten zelfs een vissoepje voor ons, ook al stond die niet op de kaart. Dus een aanrader! Boss, Middenweg, Amsterdam. En voor mij was die avond alles met elkaar dus echt een feestje!